ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم/ بر من منگر ، زانکه به جز تلخی اندوه در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم/ ای رفته ز دل راست بگو ! بهر چه امشب با خاطره ها آمده ای باز به سویم ؟ / گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه من او نیم ، او مرده و من سایه اویم/ من او نیم ، آخر دل من سرد و سیاه است او در دل سودازده از عشق شرر داشت/ او در همه جا ، با همه کس ، در همه احوال سودای تو را ای بت بی مهر ! به سر داشت/ من او نیم ، این دیده من گنگ و خموش است در دیده او آن همه گفتار ، نهان بود/ وان عشق غم آلود در آن نرگس شبرنگ مرموزتر از تیرگی شامگهان بود/ من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت/ اما به لب او همه دم خنده جان بخش مهتاب صفت بر گل شبنم زده میخفت/ بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم آن کس که تو میخواهیش از من به خدا مرد/ او در تن من بود و ندانم که به ناگاه چون دید و چه ها کرد و کجا رفت و چرا مرد/ من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش افسردگی و سردی کافور نهادم/ او مرده و در سینه من ، این دل بی مهر سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم . . .

برچسب‌ها: